Twitter


Jaarsma & de Boer

Acht van Chaam


>> Foto's
De Acht van Chaam

In de eerste bocht na de finish staan de dranghekken vast in het beton. "Dat moet wel, anders lopen ze zo met hun zatte hoofd door de afzetting heen het parcours op, let maar op, het is een bijzondere koers" lacht Joost in de auto op weg naar de De Acht van Chaam 2011, een van de criteriums die steevast op de agenda staan van elke tourrenner.



Bij de controle aan de rand van het Brabantse dorp gaat het raampje naar beneden. "Hallo, ik kom een rondje fietsen" zegt Joost en rijdt door. Hij zal het nog een aantal keren moeten herhalen, maar dan draait de auto het parkeerterrein bij de plaatselijke voetbalclub op. Joost parkeert de auto bijna voor de deur van de kleedkamer. Binnen een paar seconden staan de eerste wielerfans in de rij om met hem op de foto te gaan of een handtekening te krijgen. Ze vragen het niet voor niets, iedereen mag op de foto of krijgt een krabbel.
Binnen in de tijdelijke permanence is het druk. Renners, aanhang, organisatoren van andere profcriteriums en een enkele brutale wielerfan wurmen zich naar binnen. In een hoek is de inschrijving, rugnummer 44 krijgt Joost mee. "Deze hoeft u niet meer terug te brengen" merkt de dame die hem inschrijft op. Het scheelt hem twee euro borg en vijf minuten kostbare tijd. De koffie kost wel gewoon een euro, ook voor de broertjes Schleck die even later binnen lopen. Onderscheid wordt hier niet gemaakt, dat is duidelijk.
Dan is het wachten op de heren van de politie. Zij zullen de profrenners op de fiets begeleiden naar de VIP-tent waar ze worden voorgesteld aan de sponsors en een hapje zullen eten. Via de luidsprekers is te horen dat Marianne Vos bezig is om het damescriterium te winnen. Joost blijft vriendelijk lachen op foto's en papiertjes voorzien van een krabbel. Daarnaast grapt hij met de Luxemburgse broertjes. Frank is de enige van de twee die zal rijden, maar onafscheidelijk als ze zijn, is Andy als deel van de aanhang meegekomen. Hij bekijkt het spektakel rond de, inmiddels verkleedde renners, met zichtbaar plezier. Straks loopt hij in een gewoon t-shirtje door het dorp zonder dat de bezoekers van de ronde hem herkennen.
Aan de start is het een gekkenhuis. Het bier stroomt rijkelijk, de toeters en bellen van de kermis gaan de strijd aan met de omroeper in de jurywagen en een kleine 35 fietsers staan klaar voor 22 rondjes. "Fijn dat je vandaag voor Joost gaat rijden" merkt een toeschouwer op tegen Frank Schleck vlak voordat het startschot klinkt. Johnny Hoogerland vertrekt aan kop. Tot verbazing van de overige renners rijdt een roze Marianne Vos naast hem. T zal toch niet dat deze dame er nog een paar rondjes aan vast knoopt om de strijd aan te gaan? Als het peloton voor de eerste keer over de finish dendert is het roze verdwenen en blijkt de strijd al volop te zijn losgebroken.
Een paar ronden later zit Joost in een kopgroepje met Laurens van Dam. Helaas duurt het niet lang, een leeglopende achterband maakt een wielwissel noodzakelijk. "En dat duurde lang" zegt Joost na afloop, "er rijdt alleen een wagen van Mavic mee en die velgen zijn een stuk smaller dan onze carbon Bontragervelgen. Krijg je van dat gedoe met de remmen die niet meer passen en ik had natuurlijk geen imbussleutel bij me om dat te stellen. Uiteindelijk lag ik bijna een ronde achter!" Toch weet Joost binnen korte tijd de aansluiting met het peloton te vinden, maar de koppositie zal hij niet meer pakken. Zijn ploeggenoot Frank en 'Go, Johnny, go!' Hoogerland ontsnappen en maken in een spannende sprint uit wie hier vandaag wint. Het is de man van de bolletjestrui die als eerste zijn wiel over de meet drukt.
Terwijl Hoogerland, Schleck en derde man Niki Terpstra op het podium staan, waar ze met enorm gejuich uit duizenden, niet al te nuchtere, kelen ontvangen worden, rijden de eerste renners alweer naar de kleedkamer. Joost overhandigt zijn achterwiel aan chauffeur Freek, "even ruilen met de mannen van Mavic" en duikt ook de kleedkamer in. Een grap en grol met de broertjes en dan snel in de auto naar huis. Het werk zit erop, hij heeft lekker gereden, vrijdagavond weer, dan in Heerlen. Onderweg wordt nog een korte stop gemaakt voor een late snack en iets na middernacht is Joost weer thuis.  Hond Guus kwispelt bij het zien van zijn baasje en krijgt een aai over de kop.   

(c) foto's Erik Jan Jansen