Twitter


Jaarsma & de Boer

On the Pony Express trail


>> Foto's
De vierde etappe voert de renners over het historische trail van de Pony Express. De stofwolken, opgeworpen door de paardenhoeven,die vroeger de komst van de ruiters aankondigden, zijn allang niet meer te zien en te horen. In 2012 verraden gillende sirene's en het nijdige gezoem van een heen en weer dansende witte helicopter, de komst van de renners aan. Toch is er een overeenkomst tussen de stoffige figuren op hun pony en de hedendaagse renner op zijn carbonnen ros. De Trail is inmiddels vervangen door, voor rubberen bandjes vriendelijk, asfalt, maar het blijft afzien!



Lange beklimmingen blijven uit tijdens deze 216 kilometer lange etappe, maar dat is het dan ook. De hitte op het parcours, dat over bruin verdorde vlaktes en rotsige heuvels voert, is nog steeds groot. Een dunne laag bewolking biedt wat bescherming tegen de brandende zon, maar maakt het nog benauwder op de fiets. "Het was echt een lange dag op de fiets" zegt Joost na afloop van de etappe. "Ik had niet echt hele goede benen, de combinatie van de hitte en de jetlag, waar ik nog steeds last van heb (er zit een tijdsverschil van 8 uur tussen Utah en Nederland), maken het herstel lastig." De renner maakt korte onrustige nachten, maar is positief. "De sfeer in de ploeg is goed en de mensen hier zijn echt heel vriendelijk." Tijdens de vijfde etappe gaat het peloton de bergen in. Joost daarover; "ben echt benieuwd hoe onze mannen ervoor staan, we zullen het zien."



Dat de Amerikanen steeds enthousiaster worden voor de wielersport is te merken. Joost heeft in Utah een echte fan, Tracy Robinson. Deze dame staat elke etappe met ijskoude cola langs de route, maar moet constateren dat de Twentse renner keer op keer aan de andere van de weg langs schiet. Het mooie "Hup Joost" is ook van haar hand. Tracy en haar goede vriend M.J. leveren dezer dagen een deel van de foto's voor de website, waarvoor grote dank.