Twitter


Jaarsma & de Boer

Samen zijn we sterk!


>> Foto's
Een hecht blok vormen, een daadwerkelijk onderdeel zijn van het Leopard-Trek team, een rol spelen in die ploeg en dit voorjaar een klassieker winnen. “Ik heb een droom om de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix te gaan winnen, maar je hebt zo wel meer dromen natuurlijk“. Joost gooit nog een blok hout op het vuur en gaat eens lekker aan de keukentafel zitten. Op de achtergrond klinkt het protest van zoon Finn, deze pasgeboren jongeman wil niet slapen maar eten.

Hij is net een paar dagen terug van het eerste trainingskamp met het nieuwe team. De Spaanse zon is terug te zien op zijn jaloersmakend bruine gezicht. “Als ploeg hoop ik ook dat we een van die koersen gaan winnen én natuurlijk dat we de Tour de France gaan winnen, dat zou wel een hele mooie binnenkomer zijn voor het team“. Vol overtuiging gaat hij verder; “ik denk dat we in de breedte een heel sterke ploeg hebben, je bent natuurlijk zo sterk als je kopman, net als met voetbal, je bent zo sterk als je spits en ik denk dat we die hebben. Met z‘n allen voor dat ene doel gaan, de Tour winnen”.

“Met z’n allen“, “voor het team gaan“, het zijn woorden die Joost opvallend vaak gebruikt. De teamspirit in de nieuwe ploeg zit er goed in. Daar is hard aan gewerkt tijdens het verblijf van de ploeg op het, bij wielrenners zo populaire, Mallorca. “Ik denk dat we gewoon een heel leuke groep hebben, superleuk!” Het team heeft een goede uitstraling, dat was natuurlijk al te merken bij de teampresentatie in Luxemburg, maar Joost ervaart het zelf ook; “ik voel heel duidelijk een positieve energie!”

Die teamspirit en een andere manier van trainen prikkelde wel, alhoewel dat het eerste uur op de fiets nog niet duidelijk was. “Ik reed naast Tom (Stamsnijder), we reden nul in het uur en we hadden het er over, als we dit twee weken lang gaan doen, nou, daar word je echt niet beter van.” Het was slechts een valse illusie, een intensieve training volgde, berg op, met lichte en zware versnelling, draaien, keren, “die prikkel heb je dan toch wel, toen we na vier uur terug waren hadden we een behoorlijke training gehad, die voelde je wel!”

“Samen moet je het doen, dat merk je ook bij dit team, we vertrekken samen, stoppen samen, als iemand doorfietst dan wordt hij er op aangesproken” legt Joost uit”. Bij eerdere ploegen was dat toch anders, daar was onderling toch meer sprake van competitie, “sporters eigen natuurlijk, elkaar testen, dat hebben we nu ook gedaan, wedstrijdjes tegen elkaar, maar als er rustig werd gereden, dan werd er ook rustig gereden”. Nieuw is ook de koffiestop, “als er na vier uur trainen en paar zin hadden in koffie, dan werd er gestopt voor een bak koffie, nou dat was vroeger echt uit den boze, daar moest je niet mee aankomen”



Er heerst echt een hele andere manier van denken in het Leopard-Trekteam, terwijl het trainingsprogramma bij de Rabo’s van te voren bekend was, wordt er bij dit team de avond voor de training pas bekend gemaakt hoe de training er uit gaat zien. En dan is er het onverwachtse, “na een dag dat we vijf uur zwaar hadden getraind werd er gestopt en dan werd er aangewezen, jij, jij, jij, jij en jij, nog 45 kilometer er bij aan!” Of de dag dat er tijdens het einde plots in the middle of nowhere een ploegleiderswagen opduikt, “tijdritfietsen op het dak en toen moesten we plots een ploegentijdrit rijden, ja, dan moet je wel zien dat je met die ploeg thuiskomt. Maar als je dan thuiskomt is de voldoening wel heel groot”.

En hoe ziet zo’n gemiddelde trainingsdag er nou uit? Volgens Joost bestaat zo’n dag eigenlijk uit twee dingen, “trainen en rusten“. Het begint “lekker rustig met een ontbijtje, vertrek om tien uur, je maakt je ronde, je eet wat, je wordt gemasseerd en dan om acht uur eten”. Het nieuwe team stond wel extra in de belangstelling van de pers, de zogenoemde rustdagen bestonden voornamelijk uit interviews, fotosessies en testen met de bijzonder gedreven mensen van fietsfabrikant Trek. Leuke gesprekken, mooie foto’s, de verhalen en foto’s zijn op deze site terug te vinden.

Het aantal getrainde kilometers op Mallorca weet Joost niet precies, wel het aantal uren dat hij op de fiets zat. Indrukwekkend, drie trainingsblokken, de eerste van 16 uur, een dag rust met een uurtje, het tweede blok 17 uur, weer rust en tot slot weer 16 uur. “Flink wat uren gemaakt maar dat moet natuurlijk, daar ben je tenslotte beroepswielrenner voor.“ Uren maken hoeft ook geen straf te zijn, zegt Joost met een glimlach, “vorig jaar zomer heb ik een keer zeven uur gefietst, toen had ik zoveel moraal, heerlijk, daarna even snel eten, beetje gras maaien, echt gewoon een superdag!”

Voordat de klassiekers op de agenda staan is het tijd voor de rondes van Qatar en Oman. De eerste is, met afstanden is 120 tot 150, een super-de-luxe hotel, absoluut geen makkelijke. “Het waait daar echt gigantisch hard, het kan zijn dat je twintig kilometer nul in het uur rijdt omdat het stormt en dat je draait en de boel in vierentachtig waaiers uiteen valt.” Heel bijzonder, in 2009 werd Joost, tijdens zijn eerste Ronde van Qatar met vierenzeventig kilometer per uur uit de wielen gereden door iemand. “Zit je echt te tollen op je fiets en dan denk je, ja het gaat niet harder, heel bijzonder.”

De Ronde van Oman, sinds vorig jaar op de wielerkalender, heeft Joost nog niet eerder gereden. “Temperaturen liggen daar veel hoger, het is veel drukkender en natuurlijk aankomsten bergopwaarts, hele steile klimmetjes, een deel van de ploeg wordt ook vervangen door een paar klimmertjes.”  Zin in het avontuur heeft hij wel, twee jaar geleden won hij na de Ronde van Qatar wel mooi de Ruta del Sol, het bewijs, een prachtige rode trui, hangt in zijn werkkamer, “het kan wel eens heel mooi uitpakken!”

Eerlijk is eerlijk, beaamt Joost, “we starten natuurlijk supergemotiveerd daar, maar het is geen Parijs-Roubaix, Ronde van Vlaanderen of wereldkampioenschap, maar als je een goed niveau hebt, dan kun je wel een mooi klassement neerzetten, maar natuurlijk is het wel gewoon  voorbereiding.” Een niet te onderschatten voorbereiding, in 2009 was de gedachte om na een etappe, toch relatief kort, nog een uur of twee door te trainen. Het liep anders af, “we wisten na een etappe niet hoe snel we terug moesten naar het hotel, we lagen bijna in een coma, met je hol open rijden, nou dat hakt er wel in!”

Wordt vervolgd…


Foto's (c)Tim De Waele