Twitter


Jaarsma & de Boer

Uitbollen, terugblikken en België


>> Foto's
Na een aantal weken in de warmte van Qatar en Oman is het weer even wennen aan de Nederlandse kou. Die warmte en de bijbehorende zon hebben Joost goed gedaan, dat is duidelijk te zien aan zijn gebruinde stralende gezicht. Het is woensdagmorgen en tijd voor een rustig trainingsritje. "Even uitbollen en de beentjes losmaken" aldus de dik ingepakte renner voordat hij begint aan een bijna twee uur durende rondje door het mooie Twente.



Komend weekend staan de Omloop van het Nieuwsblad (voorheen Omloop van het Volk) en Kuurne-Brussel-Kuurne op het programma en onderweg tijdens de training blijkt dat het team van Leopard-Trek er ook druk mee is. Een aantal keren gaat de telefoon en is er overleg met Luxemburg. Een kudde lama's, achter een hek in een Twents weiland, geeft de training een extra internationaal tintje.
Joost kijkt uit naar komend weekend, "eerste koers natuurlijk, de opening van het Europese wielerjaar, daar hebben we natuurlijk een half jaar naar uit gekeken."De de eerste kennismaking met de kasseien is natuurlijk ook de eerste krachtmeting tussen de renners onderling, "De voorbereidingen vinden toch voornamelijk plaats in warme oorden en in België heb je toch vaak te maken met vorst, regen, kasseien, wind, alhoewel, van dat laatste hebben we voldoende gehad in Qatar" lacht Joost. "Het echte wielergevoel ontwaakt weer." 
Over de voorbereiding in Qatar en Oman is Joost zeer zeker tevreden. "Het is een zwaar trainingsblok geweest." De wind speelde, zoals hij al voorspelde, een grote rol, zeker in Qatar, "dat gevecht in die waaiers altijd, dat is toch niet echt mijn ding." Dat Joost in de winderige woestijn geen hoge uitslag reed, zegt niets over de vorm. Want die vorm, die is er wel, "kijk, de insteek was vantevoren natuurlijk lekker bezig te zijn op een hoge intensiviteit." Er was ook geen sprake van rustig aan doen, "in Qatar rijdt de laatste groep net zo hard als de voorste, alleen de verschillen worden in het begin gemaakt en met een paar keer teveel remmen ben je zo uit de waaier."
De renners, die door Leopard-Trek waren uitgezonden naar de woestijn, vormen de kernploeg voor de klassiekers aldus Joost. Qatar was de eerste keer dat ze samen in koers reden. "Je rijdt toch in een nieuwe ploeg, nieuwe renners, nieuwe sfeer, het is wel heel belangrijk dat je aan elkaar gewend kan raken voor de koersen die nog gaan komen." "Ik denk, voor de eerste keer dat we samen hebben gereden, als ik zie hoe we dat treintje voor Benatti deden, de merkbare ervaring van Cancellara en Stuart o'Grady, dan kunnen we terugkijken op hele mooie wedstrijden." 
Oman was toch meer een echte wielerkoers, "daar kan je toch meer, aankomsten bergop, klimmetjes, echte klassementsrenners, een tijdrit, als ploeg kun je daar meer doen." Zoals meegaan in ontsnappingen, "in Qatar was meespringen niet te doen, daar ging alles direct op de kant, in Oman kon je wel meespringen en dat heb ik zeker ook wel een aantal keren geprobeerd" zegt Joost opnieuw met een lach op zijn gezicht. Die lach was in Oman niet altijd te zien, beelden en foto's laten een ingespannen gezicht zien als Joost buffelt aan kop van het peloton om het gat met de vluchters dicht te rijden.
Er is niet gewonnen, maar zegt Joost "er is niemand van ons gevallen, we zijn allemaal heel terug gekomen en we hebben een aantal keren heel dichtbij een overwinning gezeten." De "kers op de taart" is de winst in het ploegenklassement, "het geeft wel aan dat je als ploeg goed meestrijdt." Ook op de tijdrit kijkt Joost met tevredenheid terug. "Met twee behoorlijke beklimmingen erin, normaal gesproken echt niet mijn ding,  en mijn uitslag, dat geeft in ieder geval aan dat er een stijgende lijn in de vorm zit".
Van de brede autowegen in Oman en Qatar naar de klassiekers op kasseien, dat betekent aanpassingen van het materiaal. Joost beaamt dat ook, "er komen Parijs-Roubaix fietsen aan, Fabian heeft daar al mee gereden in Oman, bredere banden, andere velgen. Dat absorbeert toch meer die klappen." Dubbele stuurlintjes, een bekende truuk van ervaren mechaniciens, daar doet Joost niet aan.
Bij de Omloop het Nieuwsblad verwacht Joost een vrije rol te hebben in de koers, "de echte kopman is er niet, dus ik ga ervan uit dat we allemaal een vrije rol hebben." De koers is veranderd in vergelijking met de afgelopen jaren, "de Haaghoek zit er drie keer in en ik begrijp uit de Belgische pers dat het geen schifting zal vormen, maar je kunt de koers er wel verliezen." De smalle Belgische wegen, waar het uit 176 renners bestaande peloton overheen moet, zullen zeker een rol spelen. Toch gaat Joost niet op voorverkenning, "je ziet dat die Belgische ploegen dat doen, net als de ploegen met veel Nederlandse renners, maar wij komen vrijdagmiddag samen en rijden zaterdag de koers."
Die houding zegt iets waarop de ploeg tegen deze koers aankijkt, "het is een belangrijke koers, de opening, en je kunt natuurlijk maar beter direct goed uit de startblokken wegschieten, maar de echte belangrijke koersen, de klassiekers komen nog." De nieuwe ploeg heeft één duidelijk hoofddoel, de Tour de France, dat is wel duidelijk.

Met korte handbewegingen geeft Joost de route aan, we zijn bijna weer in het mooie Enschede. De benen zijn weer soepel, de kou zit in de botten en de verwachte sneeuw is weggebleven. Thuis gaat er een groot blok hout op de kachel en is het tijd voor een paar boterhammen. Morgen een training van 3 uur. Nog even rust voordat het tijd is om te koersen tussen luidruchtige met vlaggen zwaaiende wielerfans. Joost heeft er zin in laat hij tot slot met een extra brede grijns op zijn gezicht weten, "het begint weer!"

Tekst en foto's Erik Jan Jansen